Ekonomik büyüme ve kalkınma çoğu zaman aynı şeymiş gibi kullanılır, ama aslında farklı kavramlardır. Büyüme, bir ülkenin mal ve hizmet üretiminin artmasıdır; genellikle GSYH (Gayrisafi Yurt İçi Hasıla) üzerinden ölçülür. Kalkınma ise üretimin artmasının yanı sıra yaşam kalitesinin, eğitim seviyesinin, sağlık hizmetlerinin, teknoloji kapasitesinin ve gelir dağılımının iyileşmesini ifade eder. Yani büyüme “ekonomik nicelik”, kalkınma “toplumsal nitelik” artışıdır.

Bir ülke büyüyebilir ama kalkınamayabilir. Örneğin üretim ciddi biçimde artar, inşaat veya sanayi hızla genişler; fakat gelir artışı toplumun küçük bir kesiminde toplanırsa, eğitim ve sağlık sistemi gelişmezse, çevresel maliyetler büyürse bu büyüme kalkınmaya dönüşmez. İnsanların gündelik hayatı iyileşmiyorsa büyüme kâğıt üzerinde kalır. Bu yüzden “büyüme var ama refah yok” tartışması çoğu zaman kalkınma eksikliğine işaret eder.

Kalkınmanın temel göstergeleri arasında kişi başı gelir, eğitim süresi, bebek ölüm oranı, yaşam beklentisi, teknoloji üretimi ve gelir eşitsizliği gibi ölçütler bulunur. Bir ülkenin kişi başı geliri artsa bile eğitim kalitesi düşüyorsa veya sağlık hizmetlerine erişim zayıfsa kalkınma sınırlı olur. Bu noktada devlet politikaları belirleyicidir. Eğitim reformları, sağlık yatırımları, Ar-Ge teşvikleri ve sosyal güvenlik sistemleri kalkınmayı besleyen yapılardır.

Sürdürülebilirlik de kalkınmanın ayrılmaz parçasıdır. Büyüme, kısa vadede tüketim ve üretim patlamasıyla sağlanabilir; fakat doğal kaynaklar tüketiliyor, çevre tahrip ediliyor ve gelecek nesillerin yaşamı riske giriyorsa bu büyüme sürdürülebilir değildir. Kalkınma ise gelecek kuşakların haklarını da gözeten dengeli bir ilerlemeyi hedefler.

Özetle büyüme bir motor gücü ise, kalkınma o motorun bizi nereye taşıdığıdır. Gerçek başarı, büyümenin toplumun geneline yayıldığı ve yaşam kalitesini kalıcı biçimde yükselttiği kalkınma modelidir.